„WCK”

O tak, nosiliśmy długie włosy, niedbale przeczesywane dłonią (ach, gdzież są niegdysiejsze włosy?). O tak, nosiliśmy trampki i flanelowe koszule w kratę. O tak, kochały się w nas dziewczyny w złotych aureolach. („Włos w pukle nie rozwity, lecz w węzełki małe pokręcony, schowany w drobne strączki białe, dziwnie ozdabiał głowę, bo od słońca blasku świecił się, jak korona na świętych obrazku.”) Na plaży i gdzie indziej. Byliśmy tylko znacznie bardziej liryczni.

Punk rock nie był zasadniczą nutą, głównym melodycznym nurtem naszego liceum. Może gdzie indziej, ale u nas raczej nie. Może zbyt mało byliśmy muzycznie rozwinięci. Sex Pistols to w ogóle bardzo rzadko, już częściej The Cure z płyty „Boys Don’t Cry”. Choć na co dzień to raczej Jacek Kaczmarski, rozrzewniany Wolną Grupą Bukowina. Jeśli gitara, to zdecydowanie unplugged w słabym świetle świec.
Ale to są w sumie drobne szczegóły. Poza tym – pełne uznanie i ogólna akceptacja.„Wszystko co kocham” Jacka Borcucha to jest film o nas. Jest w tym filmie taka kapitalnie symboliczna scena, kiedy żołnierze idą w swoją stronę, a bohaterowie filmu z instrumentami – czyli pokoleniowo właśnie my – akurat w przeciwną. Co prawda, to prawda, nie było nam z mundurowymi po drodze. Nie żeby zaraz na barykady i decydujące starcie, po prostu – dwa osobne światy. Z tym, że inicjatywa była zdecydowanie po stronie wojskowych. To oni wpadali do liceum na pogadanki. (Dyrektor w ostatniej ławce pilnował, byśmy nie zadawali niewygodnych pytań). My postanowiliśmy się zasadniczo migać. Od wojska i całej reszty.
Trudno nie było, bo nikt nas o zdanie nie pytał. Ciężko to mieli starzy, czyli rodzice. Gdzieś należeli, pracowali, byli zapisani, mieli swoich szefów, którzy z kolei mieli swoich szefów. Im wyżej, tym gorszych, bardziej bezwzględnych i tępych, bo inaczej nie zaszliby tak wysoko, jak zaszli. Jak się zachować przyzwoicie, jak wyjść zarazem, cało i z twarzą. Oto był powszechny, najbardziej banalny dylemat lat 80. W każdym z nas gdzieś przebiegała ta granica między rozsądkiem a wolnością.
Pamiętam lekcję, kiedy nasza wychowawczyni, świętej pamięci święta kobieta, próbowała nas zachęcić do udziału w pierwszomajowym pochodzie. - I co, nie cieszą was te baloniki, lody, kolorowe transparenty? - Nic a nic, pani profesor, nas nie cieszą. Nie pójdziemy. W oczach wychowawczyni zapalały się z trudem skrywane błyski radości.
Nie poszliśmy. I nikomu z tego powodu długi włos z rozczochranej głowy nie spadł. Pewnie byłoby inaczej, gdyby naszym wychowawcą był nauczyciel przysposobienia obronnego. Ale szczęśliwie, mieliśmy opiekuńczego anioła. Zamiast na przemarsz główną ulicą miasta, sprytnie uciekaliśmy – bo była to jednak ucieczka – na rajd pierwszomajowy. Góry pełne były takich jak my, dezerterów. Przepełnione pociągi, jadące na południe, tłoczno na trasach i brak miejsc w schroniskach. Wieczorami śpiewały gitary: „Obława, obława, na młode wilki obława…” Minęło ćwierć wieku i można to przyznać – pierwsza połowa lat 80. minionego wieku to były parszywe, ale też piękne czasy. Umiejętnie sfilmowane, niezwykle zyskują na atrakcyjności. Nie samym ZOMO żył człowiek.
Dariusz Kuziak