Gehenna zwierząt w podsiedlekciej wsi

– Nie mogłam już dłużej patrzeć na to cierpienie zwierząt, jak owce padają – mówi czytelniczka.

Do tej pory przeżyło chyba sześć zwierząt. Te, którym się to udało, nie są pojone, nie mają co jeść. Owce są skrajnie zabiedzone. Nikt nie kontroluje stada. Zwierzęta same się kocą i potem, bez opieki, padają.  Dramat zwierząt trwa od około roku.

Jak wynika z informacji przekazanej nam przez Czytelniczkę, tak  jest w jednej ze wsi w powiecie siedleckim. Gehenna zwierząt odbywa  się niemal na oczach całej miejscowości, bo gospodarstwo znajduje się  wśród wielu innych zabudowań. Do  tej pory nikt jednak nie interweniował.

– Jeszcze jakiś czas temu tym  owcom od czasu do czasu podrzucano  coś do jedzenia – mówi mieszkanka  wsi. – Są one jednak zabiedzone,  dosłownie sama skóra i kości. Owce  chodzą samopas po podwórku, także w czasie zimy. To trwa ponad  rok, a może nawet dłużej. Kiedy jedna się okociła, to jagnięta popadały.  Gospodarz zabrał jedną owieczkę do  domu, ale matka była uwiązana na  podwórku. I tak ciągnęła za jagnięciem, że się powiesiła na tym powrozie.

Czytelniczka dodaje, że z gospodarzem nie bardzo da się rozmawiać.
– A ja na to cierpienie zwierząt nie  mogę już patrzeć. Sama tego nie  widziałam, ale ludzie mówią, że   obora jest pełna gnoju i owce nie  mogą w niej praktyczne przebywać.

Mieszkanka wsi postanowiła interweniować. Informację o cierpieniu  zwierząt przekazała do powiatowego  lekarza weterynarii w połowie lutego, kiedy zwierzęta stały na mrozie  pod gołym niebem.

– Po około 3 tygodniach zauważyłam, że do gospodarstwa przyjechała inspekcja. Myślałam, że podejmą decyzję o odebraniu zwierząt  właścicielowi i umieszczą je w odpowiednim miejscu. Wiem, że w takich  sytuacjach to samorząd ma obowiązek zaopiekowania się zwierzętami.  Byłam przekonana, że udręka owiec  się wreszcie skończy...

Cały tekst przeczytacie w najnowszym papierowym i e-wydaniu  (KUP TERAZ) Tygodnika Siedleckiego (nr 19).