Starość też radość

Pobrali się 15 lutego 1939 r., czyli prawie w walentynki. W tym roku państwo Władysława i Władysław Kodymowie obchodzą więc 70-lecie swojego małżeństwa.

W rodzinnym domu w Popielowie w ubiegłym tygodniu odwiedzili ich przedstawiciele samorządu gminy Liw: wójt Bogusław Szymański, przewodniczący Rady Gminy - Adam Strąk, sekretarz Wojciech Gołoś oraz radna Wiesława Wrzosek. Wraz z serdecznymi życzeniami doczekania Brylantowych Godów jubilaci otrzymali list gratulacyjny, kwiaty i słodycze.
 A potem wszyscy zasiedli przy stole, by powspominać stare czasy.
- Chciałam zapytać, jaki jest sposób na tak długie, udane małżeństwo
- mówi Wiesława Wrzosek. - Ale chyba znam już odpowiedź: trzeba mieć takie same imiona: Władysława i Władysław!

Rozdzieleni przez wojnę
- Trzy lata do mnie przychodził - wspomina pani Władysława, z domu Panufnik. - Bałam się, że się rozpije, bo jak był kawalerem, to lubił wypić. Ale okazuje się, że nie... - wspomina. Ślub wzięli w kościele parafialnym z Starejwsi. Najpierw zamieszkali w Tończy. Później przenieśli się do Popielowa. I tam, pod opieką syna Zbigniewa i jego rodziny, mieszkają do dzisiaj.
We wrześniu 1939 r. pan Władysław dostał się do sowieckiej niewoli. Sowieci później przekazali go Niemcom. Trzy lata spędził na robotach w Niemczech. Daleko od Polski - w Nadrenii-Westfalii, w miejscowości Blomberg. - W Rosji to bieda była i jest. A w Niemczech - nie ma porównania! Jedzenie sześć razy dziennie - opowiada.
Przymusowych robót wcale nie wspomina źle. Trafił do dobrego gospodarza. Jeszcze na początku lat 90. odwiedzał w Niemczech tamtą rodzinę.
- O tym, gdzie ja byłem i co przeżyłem, tydzień trzeba by opowiadać - mówi pan Władysław.
Syn Zbigniew wyciąga stary album z fotografiami. Na pierwszej stronie przedwojenna fotografia Władysława Kodyma w mundurze. Na górze napis: Pamiątka ze Słonima. Dzisiaj to miasto. Przed wojną w granicach II Rzeczpospolitej.