U Pana Boga za piecem

Rozszalały się nam żywioły, oj rozszalały, zimą mieliśmy siarczyste mrozy i śniegi nieliche, wiosną ulewne, uporczywe deszcze i powodzie. Po nich przyszły upały dorównujące swoją zaciekłością zimowym mrozom – nieustanne, wielotygodniowe, bez chwili wytchnienia. Niby natura działa zgodnie z planem: zimą jest zimno, latem – gorąco i deszczowo wiosną. Ale widać, że gra na najwyższych rejestrach, jakby ubiegała się o wpis do księgi Guinnessa i chciała pobić własne synoptyczne rekordy.

Rozszalały się żywioły, rozszalały, ale - chwalić Pana - nie u nas. U nas, owszem, pada – piszę to w czasie niedzielnej burzy - ale jeszcze nie tak, żeby się z brzegów przelewało. Mrozi, ale jeszcze w kożuchach dajemy radę. Upały dotkliwe, ale jeszcze przecież do cna nie wypaliło, zboża pięknie dojrzewają. Najstraszniejsze żywioły tylko w telewizji oglądamy. Nasza chata z kraja, chciałoby się powiedzieć.
Pewnie prześlepiłbym ten szczęśliwy mazowiecko-podlaski fenomen przyrodniczy, ale zadzwoniła pani Janina Toczyłowska, właścicielka dworu w Paplinie. Zadzwoniła, by podzielić się radosną myślą, że w tak szczęśliwie wybranym miejscu mieszkamy. W Paplinie właśnie dworskie siano zebrano. Dworskie, choć też unijne, bo trawa z gatunku tych, co ją trzeba zgodnie z dyrektywami kosić, nie za wcześnie, by ptaszki zdążyły się wylęgnąć. Dobra jak święty Franciszek jest nasza Unia. I tego siana jest w tym roku dwa razy więcej niż zeszłorocznego. Tak że nawet – jak donosi właścicielka paplińskiego dworu - z nieszczęśliwymi powodzianami z dalszych okolic można się podzielić. Nieczęsto trafiają się nam, pszenno-buraczanym żurnalistom loklanym, telefony z tak pozytywnym przesłaniem. Przeważnie dzwonią w trybie alarmowym, ze skargami, utyskiwaniami, z prośbami o interwencje. Tym bardziej wypada odnotować myśl słoneczną. Czy my mamy jak „U Pana Boga za piecem”, czy żyjemy jak „U Pana Boga w ogródku”, czy też jak „U Pana Boga za miedzą” – by za jednym zamachem całą filmową trylogię Jacka Bromskiego – wymienić, tego nie wiem. Ale pójdźmy tym filmowym tropem. Gdzie dzieje się serial „Ranczo”? Wszyscy wiedzą, że pod Mińskiem Mazowieckim. Gdzie leżą Grabina, rodzinne gniazdo Mostowiaków, i Gródek z „M jak miłość”? Gdzieś pod Warszawą, ale we wschodniej prowincji, powiedzmy - w okolicach Garwolina. A „Plebania”? To także Polska wschodnia, tyle że ciut bardziej na południe.
Przy okazji wyborów obrywamy, że nie nadążamy za Zachodem - bogatym, wykształconym, europejskim. My to przecież ściana wschodnia, ciemna prowincja, rządzona przez proboszczów, klerykalny zaścianek. Wybory jednak mijają, a w czasie zwykłym Polacy - także ci spod Poznania i Wrocławia - siedzą przed ekranami i, sami o tym nie wiedząc, potajemnie tęsknią za swoją wschodnią prowincją. Krajem może trochę śmiesznym, ale swojskim, sielskim, rodzinnym.
Tyle tygodni upału, a zboża piękne stoją. Trawa wybujała jak dawno. Chcecie, to wpadnijcie. Słowo daję, nie będziemy pytać, na kogo głosowaliście.