Życie na śmietniku

- Bo u nas już tak jest. Dopiero jak któryś z nich tu umrze, to będzie się szukać winnego, że jak to możliwe, aby człowiek na śmietniku umarł? - denerwuje się Leszek Borek, szef Administracji nr 2 Siedleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej.

Na osiedlu Formińskiego - Chałubińskiego w centrum miasta zadomowili się bezdomni. Za schronienie służy im osłona śmietnikowa, czyli zadaszone pomieszczenie, w którym stoją kontenery na odpady. Trudno określić, w jakim są wieku.
- Wyglądają trochę jak zombi – opisuje ich mieszkanka osiedla. - Chodzą na sztywnych nogach, ciągnąć je, a nie stawiając. Twarz w okolicach nosa przybiera już nie czerwony, ale granatowy kolor.
- No, co... No denaturkę piją, to jak mają wyglądać? - Leszek Borek załamuje ręce.
Współczucie i strach
Mieszkańcy osiedla są podzieleni. Jedni współczują bezdomnym, inni się ich boją. Nie, nie agresji, bo bezdomni są spokojni.
- Mają wszy, pchły, okropnie śmierdzą – nie ukrywają pracownicy administracji. - Ludzie boją się jakichś chorób, robactwa, świerzbu.
Ale są i tacy, co wyjdą z kanapką, dadzą ciepłej herbaty.
- Przecież to są ludzie! Jakiż musiał ich spotkać los, że tutaj się znaleźli? Nie mają lekkiego życia. To nasz chrześcijański obowiązek, aby do takich ludzi wyciągnąć rękę – przekonuje mieszkanka bloku, który stoi bezpośrednio przy miejscu koczowania bezdomnych.
Być może to podejście sprawiło, że bezdomni czują się na osiedlu dobrze.
- Ten problem mamy od pół roku – mówi Leszek Borek.
Nie ma mocnych
Do Administracji zaczęły wpływać skargi na obecność bezdomnych na śmietniku.
- Wiadomo: ktoś w nocy wynosi śmieci i się przestraszy – tłumaczy szef Administracji. - No i ten potworny smród. Ci ludzie się nie myją, nie piorą ubrań. Bliżej niż na dwa metry nie da się do nich podejść. No i, niestety, w jednej części śmietnika śpią, w drugiej robią kupę.
O pomoc poproszono: Urząd Miasta, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, Straż Miejską.
- Owszem, strażnicy zawieźli panów do noclegowni, ale wrócili oni stamtąd szybciej, niż patrol Straży Miejskiej – rozkłada ręce Leszek Borek.
Noclegownia ma bowiem swój regulamin, który zabrania przebywać na ich terenie osobom nierzeźwym. Słowem: w noclegowni nie można pić. I to okazało się problemem. Panowie grzecznie podziękowali i wrócili na swoje śmieci.
Tylko śmietnik
Okazało się, że nie jest łatwo pozbyć się niechcianych lokatorów. Oni po prostu wybrali takie życie. Do pobytu w noclegowni nie można ich zmusić, podobnie jak do ewentualnego leczenia z nałogu, odtrucia. Nie mają nic i nikogo. Tylko śmietnik.
- Nie potrafię się z tym pogodzić i nie umiem tego zrozumieć. Przecież bezpańskie psy mają lepiej, bo odwozi się je do schroniska, by nie marzły, miały co jeść. A co z ludźmi? - ubolewa Leszek Borek.
Podjęto ostatnią próbę wyproszenia bezdomnych ze śmietnika. Wszystkie pojemniki wystawiono na zewnątrz, pomieszczenie zdezynfekowano, a wejście... zaspawano. Czy pomogło? Nie do końca.
- Przytargali jakieś legowiska, stare wersalki, ustawili pod wierzbą płaczącą... - mówi Leszek Borek. - Nie wiem, jak sobie z tym poradzić.
„Legowiska” uprzątnięto. Ale co będzie dalej?
- Jeden z tych panów to siedlczanin, jest naszym podopiecznym – mówi Maria Gadomska, szefowa MOPR w Siedlcach. - Ostatnio zapewniał nas, że mieszka u swego kolegi, nie pije. Drugi pan jest z Żeliszewa, a przynajmniej tak utrzymuje. Nie ma dokumentów. Nie chciał skorzystać z noclegowni.
Czy MOPR może coś w tej sprawie zrobić?
- Umieszczenie kogoś na przymusowym leczeniu wbrew jego woli jest bardzo trudne.
Bezdomni najwyraźniej wybrali taki sposób na życie.