Zmartwychwstanie

Kilkanaście lat temu Paweł uznał, że uczenie dzieci nie jest jego powołaniem - szczególnie za tak marną gażę. Pożyczył, ile mógł pożyczyć od krewnych, sprzedał odziedziczone precjoza, wziął z bieliźniarki całą gotówkę i założył firmę. Po dwu latach orki zaczął wychodzić na swoje. Po dwu dalszych zatrudniał trzech pracowników i wynajął duży lokal w dobrym punkcie miasta. Czarnoroboczy przeistoczył się w przedsiębiorcę. Rodzina materialnie zaczęła mocno stawać na nogi. Nastały lata tłuste. Stabilizacja, spokój, radość z nowego domu i edukacyjnych sukcesów dzieci. Żona Pawła też odeszła ze szkoły, obejmując posadę księgowej i menedżera mężowskiej firmy. Miód - malina, żyć nie umierać...

I byłoby tak, gdyby do Pawłowego raju nie wkradł się polski wąż - kusiciel. Wódka. Zakręcił, namącił, napaskudził... Pomogło mu w tym dziele niszczenia zacne grono zaściankowych biznesmenów, którzy mają dość kasiory, ale którym mentalnie ciągle bliżej do żula, niż faceta z klasą. Wódka najpierw sączyła się kropelkami, potem ciurkała, potem snuła się niemrawym strumyczkiem, aż - popłynęła całą szerokością koryta życia biznesmena w pierwszym pokoleniu. Długo za długo trwało, nim Paweł dał sobie przetłumaczyć, że musi coś ze sobą zrobić, że to on ma problem ze sobą, a jego rodzinę nie cieszy już ani dom, ani wycieczki w tropiki, na które ją wysyłał. On nie jeździł, bo ktoś musiał pilnować interesów. A pilnował z takim skutkiem, że coraz częściej tracił kontakt z rozumem. Pal sześć niepopłacone faktury i bałagan w dokumentacji, gorzej, że w firmie bywał godzinę - dwie, by szybko zaszyć się gdziekolwiek i wreszcie się napić... Dla najbliższych jakby umarł. Był, a jakby go nie było. Drażliwy, nerwowy, przykry, czasem wulgarny... Częściej „na bańce”, niż trzeźwy. Unikał ich, a oni nie potrafili do niego dotrzeć. Aż do chwili, gdy najmłodsza córka nakręciła kilkuminutowy filmik z powrotu taty. Pokazała go ojcu i reszcie domowników podczas niedzielnego obiadu. Popłakali się pospołu. Paweł zaczął wracać z nicości duchowego grobowca. A nie było lekko - o nie! Przynajmniej trzy razy omal nie zawrócił ku otchłani. W końcu wychynął z ciemnicy - po ponad pięciu latach. Zmartwychwstał. Dwie niedziele temu siedzieliśmy przy stole, nakrytym białym obrusem. Przed filiżankami z herbatą lub kawą, talerzykami z ciastem i paterą z owocami. Rozmawialiśmy. Zbytkowaliśmy. Wspominaliśmy. Snuliśmy plany. Było fajnie. Normalnie... Świętowaliśmy czternastą miesięcznicę zmartwychwstania. Tydzień po Wielkiej Nocy spotkamy się na piętnastej miesięcznicy. Dla tej rodziny to bardzo ważne święto... Nie mniej ważne... Boxer