29 borowików i dwie kanie. A jak Wasze zbiory?

W ostatnich dniach krąży informacja, że „pokazały się grzyby”. Czy rzeczywiście?

Nie powiem dokładnie, w którym lesie, bo zachowuję się zgodnie z kodeksem każdego grzybiarza... Mogę tylko zdradzić, że to las w gminie Mordy. I w tym właśnie lesie są już grzyby!

W tym roku czekaliśmy na nie aż do drugiej połowy września, nie licząc jakichś czerwcowych „incydentów” z kurkami. Bo oczywiście ciągle było za sucho, przynajmniej w naszym regionie.

Kiedy kilka dni temu dobrze popadało, trzeba się było wybrać na rekonesans do lasu. Trochę w ciemno, bo ani „pod halą” w Siedlcach, ani na targowisku grzybów (poza kurkami) nie było. A w lesie? Pierwszy raz wy brałem się 15 września. I było lepiej, niż się, spodziewałem. Po dwóch godzinach intensywnego chodzenia po lesie, jednak coś znalazłem – pięć podgrzybków, trzy maślaki, czerwonogłowiec, koźlak, dwa prawdziwki i garść kurek. Czyli niby prawie nic, ale wszystkiego po trochu. Wystarczyło na zachętę do kolejnego wyjazdu, do tego samego lasu w gminie Mordy.

Moja cierpliwość została nagrodzona. W „moim” lesie byłem już 17 września. W typowym „podgrzybkowym” lesie sosnowym przez godzinę kompletnie nic, a potem kilkanaście podgrzybków. Prawie w jednym miejscu, młodziutkie, ale już dobrze wyrośnięte. Widać, że grzyby aż chcą rosnąć. Gdzie szukać? Nie tam, gdzie jest dużo mchu. Bo, według mojej oryginalnej teorii, w mchu przy niewielkich opadach, grzyby nie rosną. To właśnie mech „wypija” im deficytową (pomimo ostatnich opadów) wodę. Wszystkie podgrzybki znalazłem tam, gdzie ściółka była tylko z sosnowych igieł.

Tyle o podgrzybkach, których podczas wysypu zbieram w tym miejscu całe wiadro. Pora na prawdziwki, czy jak kto woli, borowiki. Las oczywiście już inny. Generalnie młodnik sosnowo-dębowo-brzozowy, jakich w na szych lasach bardzo wiele. Ten „mój” jest sprawdzony od lat. Zbieram tu niemal wyłącznie borowiki. Czasem zdarza się czerwonogłowiec, a późną jesienią są tu gąski. Zaraz po wejściu do młodnika, borowik – jeden, drugi, piąty. Potem dość długo nic i znowu klika borowików. W sumie, w ciągu dobrej godziny, zebrałem ich 29. Ładne, młodziutkie, ale niektóre już bardzo robaczywe. Niemal wszystkie rosły albo w starych, suchych, dębowych liściach, albo na wolnych przestrzeniach niemal bez ściółki. Na skraju lasu dwie kanie, ale jakie piękne! Chociaż dobrze znam te grzyby, to ich jednak nie zbieram. Wiem, że są bardzo dobre, smażone „jak schabowe”. Ale jednak ciągle są „starzy grzybiarze”, którzy trują się „kaniami”, bo okazują się być muchomorami sromotnikowymi. Nie warto chyba ryzykować.

– Dzisiaj pan nazbierał, ale zaraz grzybów nie będzie – studzi moje zapały pani spotkana na przystanku autobusowym. – Pan popatrzy na prognozy pogody. Znowu sucho, bez deszczu. A do tego coraz zimniej. Jak coś jeszcze w lesie będzie, to gąski, ale dopiero w październiku albo i grudniu. Wtedy, nawet bez deszczu, grzyby „na rosie” rosną. Tak było w ubiegłym roku. Bo klimat się nam zmienił i grzybiarze też muszą się do niego przystosować.