Konrad Górzyński to muzyk z pasją. Właśnie wydał pierwszą płytę

W jego rodzinie muzyka jest od pokoleń. Konrad pracuje z dziećmi w ośrodkach kultury w Łosicach i Zbuczynie, uczy rytmiki, śpiewania, gry na gitarze i perkusji.

Do Łosic przeprowadził się 6 lat temu z Warszawy.

– Mam tu babcię, przyjechałem  jej pomóc. Miałem pobyć przez dwa  tygodnie, a że wtedy moje życie było  pełne zawirowań, to zostałem. Pomyślałem, że jak ma się udać, to uda mi  się wszędzie. Postawiłem wszystko na  jedną kartę – opowiada.

Ukończył z wyróżnieniem Szkołę  Muzyczną I st. im Karola Kurpińskiego w Warszawie w klasie gitary  Krzysztofa Jagodzińskiego. Jest  laureatem przeglądów gitarowych.   Był gitarzystą solowym zespołu The  Punitive. Bo gitara to największa pasja (gra od 20 lat), a druga to komponowanie – w różnych stylach i bez  ograniczeń.

– Zawsze szedłem pod prąd. Naukę w szkole traktowałem jako obowiązek, który muszę spełnić, żeby  móc w domu wziąć do ręki gitarę, grać i kompnować.

Gram też na fortepianie i perkusji,  właściwie na każdym instrumencie,  do którego się dotknę. To z jednej  strony dar, a z drugiej przekleństwo,  tak jak słuch absolutny, który również  mam chyba „po rodzinie” – śmieje się.

Konrad pochodzi z rodziny o wielopokoleniowej tradycji muzycznej.  Brat jego pradziadka, Zdzisław Górzyński, był uznanym dyrygentem,  nie tylko w kraju. Ojciec Zdzisława,  czyli prapradziadek Konrada, był  z kolei skrzypkiem. Grał w wielu krakowskich orkiestrach, a w ostatnich  latach XIX wieku był członkiem wiedeńskiej orkiestry Johanna Straussa  (syna). Pradziadek Tadeusz i jego  brat Władysław – też byli dyrygentami. Tadeusz Górzyński poza tym  komponował, napisał wiele melodii  do przedwojennych filmów, a także  przeboje, jak tango „Gdy radio w pokoiku gra”, skomponowane dla pierwszej spikerki Polskiego Radia Janiny  Poraskiej.

– Gdzieś w środku we mnie to  komponowanie jest od zawsze.   Większość kompozycji trafia do szuflady. Gdy mam dobry moment, to je  wyciągam i nagrywam.  Moja pierwsza płyta powstała  w czasie pandemii. Ciągle czekałem  na dobry moment. Padło na ten.

Płyta jest dostępna na portalach  streamingowych. Kilka piosenek  można posłuchać na YouTube. Nie są  to piosenki o nieszczęśliwej miłości. – Mam się za wesołego człowieka. 

Jeśli chodzi o gust muzyczny, to dla  mnie czas się zatrzymał na płytach  słuchanych w dzieciństwie, gdy słowo „płyta” wiązało się z autentycznym brzmieniem. Stare, dobre „Lady  Pank”, „Oddział Zamknięty”, „Dire  Straits”, „Toto”, „Rolling Stones” czy  gatunkowo odmienni Pat Metheny,  Chick Corea czy Marcus Miller – wymienia. – To kawał dobrej muzyki,  którą zapamiętam na zawsze.

Pierwszym utworem na pierwszą  płytę Konrada była „Psychoza”.

– Ten kawałek powstał o 3 rano.  Obudziłem się z tekstem i muzyką  w głowie. Nagrałem go w domu,  potem dograłem bębny. Opowiada  o czasach, gdy siedzieliśmy w domu  i nie wiedzieliśmy, co ze sobą zrobić.  Niektórym to zostało do dziś. Taki moment zawahania, co będzie dalej.

Drugi utwór, o mocnym punkrockowym brzmieniu, to „Miasto”. Miasto szare, opustoszałe, gdzie ludzie  popadają w osamotnienie i obłęd,  więc sięgają po używki, które są najbardziej dostępną opcją rozrywki.

– Płyta „Czas kwarantanny”  powstała w ciągu pięciu miesięcy.  To pięć utworów. Dosyć szybko, ale  nie chciałem, by to, co nagrałem, znowu trafiło na dno szuflady. Bo wtedy  te kompozycje wygrzebałbym może  za kilka lat – śmieje się. – Nie mamy   już pandemii, a teksty są aktualne  cały czas. Oczywiście, nie wchodzę  w żadną politykę. Po prostu obserwuję otaczającą nas rzeczywistość. 

Konrad podkreśla, że nie nagrał  płyty, by na niej zarobić. Nie jest nastawiony na zysk. – Wydałem płytę,  bo po prostu chciałem. Będę grał  i tworzył muzykę do końca życia, nie  zwracając uwagi na hejt, który jesjak najbardziej przydatny, i na wszelkie przeszkody. Gdybym przestał grać  i komponować, to umarłbym z żalu.  A to gorsze niż „normalna” śmierć.