Mostostal obejmie patronatem ZSP nr 1 w Siedlcach. Praktyki na żywym parku maszynowym i realna ścieżka do pracy

Uczniowie Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 1 w Siedlcach zyskają dostęp do prawdziwego parku maszynowego i pracy u boku doświadczonych fachowców. Szkoła, Centrum Kształcenia Branżowego w Siedlcach oraz Polimex Mostostal ZUT podpisały umowę patronacką, która otwiera drogę do regularnych praktyk w zawodzie mechanik–monter maszyn i urządzeń oraz do dalszej współpracy przy kształceniu kadr dla przemysłu.

– To ważne, historyczne wydarzenie. Spotykają się dziś cztery „podmioty”: organ prowadzący, Mostostal, CKB i szkoła. Wspólnie tworzymy warunki do nowoczesnego kształcenia praktycznego – mówi Jerzy Kopański, dyrektor ZSP nr 1. – W szkole staramy się budować klasy i pracownie, ale nie zagwarantujemy uczniom parku maszynowego i doświadczenia specjalistów, które ma duża, nowoczesna firma. Dzięki tej współpracy jakość kształcenia będzie na możliwie najwyższym poziomie.

Patronat to nie tylko szyld. Uczniowie będą odbywać praktyki w zakładzie, poznając procesy i standardy pracy w rzeczywistych warunkach. – Warsztaty szkolne nigdy nie będą wyposażone tak jak stanowiska u pracodawców. Dlatego cieszy nas każde wyjście uczniów do firm. Po zakończeniu cyklu kształcenia większość z nich znajdzie zatrudnienie u pracodawców – podkreślono podczas podpisania umowy.

Z punktu widzenia firmy chodzi o mądrą sukcesję i bezpieczeństwo produkcji. – Musimy dbać o ciągłość i naturalną wymianę kadr. Mamy do obsługi ponad 200 maszyn wymagających stałych przeglądów i serwisu. Chcemy, by do firmy wpływała „młoda krew”, a kompetencje były rozwijane od poziomu praktyk – wyjaśnia Marzena Komar, prezes Polimex Mostostal ZUT. – Pokażemy, jak powstaje część i cała maszyna. Ostatnio ukończyliśmy projekt piły do cięcia, która zastąpi pracę sześciu osób – obsłużą ją dwie. To większe bezpieczeństwo i skuteczna odpowiedź na braki kadrowe. Na start przyjmujemy 25 chętnych na praktyki; jestem pewna, że część z nich zostanie z nami na dłużej.

Centrum Kształcenia Branżowego zapowiada rozwój zaplecza i kwalifikacji, których potrzebuje rynek. – Kształcenie praktyczne zmienia się na naszych oczach. Zaczynacie przygodę w CKB – tu uczymy zasad i bezpieczeństwa, a dalej wchodzicie w realne środowisko pracy u pracodawcy – mówi Małgorzata Kruk, dyrektor CKB. – Dobrze, że dziś mówimy o spawaniu: wnioskowaliśmy o nową pracownię i rozmawiamy o symulatorze. Biznes traktuje szkołę i CKB jako partnera, a uczniów – jak przyszłych pracowników. Szukajcie kolejnych kwalifikacji, nie kończcie na jednym zawodzie.

Korzyści widzą także nauczyciele praktycznej nauki zawodu. – Mostostal ma rozbudowany park maszynowy – uczniowie przejdą przez różne działy, zetkną się z wyzwaniami, których w szkolnej pracowni nie da się odtworzyć. Kluczowe są dziś obrabiarki CNC i nowoczesne technologie obróbki – tu je zobaczą w boju. A na rynku wciąż brakuje ślusarzy i mechaników z praktyką – zaznacza Tomasz Mazurek, nauczyciel zawodu.

Głos zabrali również uczniowie. – Dla mnie to szansa na zdobycie doświadczenia i łatwiejsze wejście na rynek pracy po zdaniu egzaminu. Jeśli pokażemy się z dobrej strony – a nauczyciele już nas do tego dobrze przygotowują – wierzę, że będzie realna szansa na zatrudnienie. Wybrałem ten zawód, bo od zawsze lubiłem „grzebać w garażu” i pomagać tacie; teraz mogę to połączyć z nauką i praktyką w dużej firmie – mówi Dawid Kurkus, uczeń ZSP nr 1.

Sama umowa to także sygnał w szerszej dyskusji o edukacji zawodowej. – Od lat padają hasła o „kształceniu dualnym”, ale potrzebujemy konkretnych mechanizmów współpracy szkół z pracodawcami. Oddolnie nawiązujemy kontakty i dbamy o jakość, jednak przydałby się sprawdzony, ogólnopolski model oparty na porozumieniach szkoła–pracodawca – dodaje Jerzy Kopański.

Pierwsi praktykanci trafią do zakładu już w tym roku szkolnym. Dla wielu to będzie pierwszy kontakt z dużą produkcją, standardami BHP, systemami jakości i nowoczesnymi maszynami. Dla firmy – szansa, by szybciej wychwycić talenty i poukładać ścieżki rozwoju. Dla regionu – konkretna inwestycja w ludzi, bez których żadna modernizacja nie pojedzie.