O odkrywaniu dżungli, odwadze i życiu w zgodzie ze sobą

- Czułam, że to zmieni moje życie. I tak się stało. Czuję tam niezwykłą energię i przypominam sobie o wszystkim, co jest ważne. Znalazłam ludzi, którzy czuli, myśleli i rozumieli świat tak samo jak ja. Mam tam wszystko, czego nie mogłam znaleźć w Polsce 

- Indianie nauczyli mnie odwagi do tego, żeby być sobą. Żeby niczego nie udawać. W naszej cywilizacji uczy się tego, jak dobrze wypaść w oczach innych ludzi. Nie wiadomo, co jest prawdą, a co fałszem. A u Indian liczy się tylko prawda. Nikt niczego nie udaje. To jest największa różnica między światem naszym a Indian.

Reklama

- Kiedyś wyszłam z łodzi na brzeg i zobaczyłam, że mam całe czarne nogi. Myślałam, że pobrudziłam się smarem od silnika. Chciałam go zetrzeć. Kiedy zbliżyłam rękę do nóg, odleciały z nich miliony komarów 

- Nie ma zasięgu, nie ma jedzenia, jakie znamy, nie można pójść coś kupić, bo nie ma sklepu czy restauracji.

Reklama

- W nocy budziły mnie zimne strugi deszczu spływające po plecach. Prawie nigdy nie było słońca. Niebo było cały czas zachmurzone. Spaliśmy w mokrych hamakach. Kiedy potem trafiłam do miasteczka, byłam zdumiona, kiedy zobaczyłam kran w łazience. Pamiętam, jak szłam po chodniku i rozglądałam się, czy gdzieś nie ma węża. Bo kiedy idzie się przez dżunglę, to człowiek musi uważnie stąpać, co wchodzi w nawyk. Kiedy wracam do Polski, to jestem wdzięczna za to, że gdy kładę się spać, to wiem, że na pewno w nocy nie będzie na mnie padał deszcz. Nie doceniamy wielu rzeczy, które mamy na co dzień 

Reklama

- To jedyny kraj na świecie, gdzie nie ma ani jednej rzeźni. Ludzie nie jedzą mięsa, nie piją alkoholu. Wszystkie jajka, warzywa i owoce są ekologiczne. A każda decyzja, którą podejmuje rząd, jest rozpatrywana nie tylko pod kątem tego, czy to jest dobre dla ekonomii, czy zwiększy dochód na głowę mieszkańca, ale pod kątem tego, jaki wpływ będzie miała na duchowy rozwój mieszkańców. To jest moje miejsce

Reklama