Siedlce: Dyktando z prezydentem. Sprawdź, czy ty nie popełnisz błędów

Nostalgia

Nie jestem obieżyświatem, chociaż tak postrzegają mnie niektórzy druhowie. Wprawdzie lubię podróżować, ale nie włóczyć się. Wędrówki wte i wewte (w tę i we w tę) nie są moją domeną. Kilka lat temu, jako stypendystka Erasmusa, przebywałam w Wielkiej Brytanii, gdzie uczestniczyłam w przeciekawym trzyipółletnim kursie coachingu filozoficznego na Uniwersytecie Oxfordzkim. To jedna z najbardziej prestiżowych uczelni na świecie. Naprawdę byłam szczęśliwa, mogąc kształcić się i poszerzać swoje horyzonty myślowe oraz brać udział w innowacyjnych projektach, w których uczestniczyli moi rówieśnicy ze wszystkich krajów Unii Europejskiej oraz spoza niej, np. z Macedonii Północnej, Indonezji, a nawet z Wysp Marshalla.

Reklama

Wciąż nie dowierzam, że tam byłam. Pamiętam, że nieustannie czułam bezbrzeżną radość. Jednak niekiedy ni stad, ni zowąd dopadała mnie nieutulona nostalgia i wówczas wracałam wspomnieniami do kraju. Wtedy przypominam sobie małomiasteczkową szkołę podstawową z nielicznymi oddziałami znajdującą się naprzeciw kościoła Dominikanów, nieopodal archikatedry przy ul. Protazego Brzechalskiego, który jest niezapomnianym bohaterem Mickiewiczowskiej epopei. Na pozór nic szczególnego, zwykła tysiąclatka – budowla jeszcze z czasów PRL-u. Och, ileż to ciekawych eksponatów można było obejrzeć w pracowniach przedmiotowych! W klasie biologicznej, obok fotografii tchórzofretki, gżegżółki czy borsuka, na komódce stało wiele donic i słoi, a w nich: ciemnozielone hoje, rzeżucha, sukulenty, wężownice, muchołówki i asparagusy. Jeszcze dziś słyszę przekomarzania Hirka i Żanety, kto zaopiekuje się w wakacje tą bujną zieleniną, przypominającą chaszcze międzyzwrotnikowej dżungli. W dużych terrariach hodowano różne gatunki żmii, węży i ohydnych pająków, przez wrażliwych niesłusznie oskarżanych o początki arachnofobii. Klasopracownia pogrążona w półmroku, tonęła w bujnej zieleni przypominającej chaszcze egzotycznej dżungli

Ja zaś z rozrzewnieniem wspominam pracownię polonistyczną ze śnieżnobiałymi firanami z żorżety i bladoniebieskimi ścianami, które harmonizowały z czarno-białymi portretami polskich pisarzy i poetów, współtworząc niezwykły nastrój. Na lekcjach języka polskiego tzw. nicnierobienie było nie do pomyślenia, tym bardziej że każdy z nas, spoglądając codziennie na słowa rzymskiego komediopisarza Terencjusza, umieszczone pośrodku ściany tuż nad tablicą, pragnął rozwijać się i doskonalić. Ta znamienna sentencja: „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce”, która, jak wiemy, stała się w odrodzeniu hasłem humanistów, miała duży wpływ na moje wybory życiowe i postrzeganie świata. Towarzyszy mi na co dzień.