Ciuciubabka z wierzbą w tle

- Ja tu chyba tabliczkę przyczepię, że jest to pomnik siedleckiej biurokracji. Ja przez to spać nie mogę! – Leszek Borek, szef spółdzielczej administracji, rwie włosy z głowy. Z kolei naczelnik wydziału gospodarki komunalnej, Stanisław Mrówczyński rozkłada ręce: - Ależ takie mamy prawo! Absurdalne? Pewnie, że absurdalne! Ale nic na to nie poradzę. Obydwaj panowie powstrzymują emocje na granicy dobrego wychowania. Na samym środku tej granicy stoi wierzba. Płacząca.

Wierzba stoi od lat przed budynkiem na Woszczerowicza 3, należącym do zasobów Siedleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Rośnie w pobliży placu zabaw dla dzieci, co przez lata miało swój urok: dobroczynny cień, wesołe ptaszyny w gałęziach, piękna zieleń, ciesząca oczy. Teraz jednak wierzba sprawia kłopot.

- Na wysokości metra jest pusta w środku. To drzewo trzyma się na jednej trzeciej grubości łyka. Dzieci się tam lubią bawić, owszem, wsadzają w dziurę ręce, głowy – opowiada Leszek Borek. – Boimy się jednak nieszczęścia. Silniejszy podmuch wiatru i chore, dziurawe drzewo przewróci się, złamie. To może być tragedia.

Faktycznie, wierzba płacząca jest, co tu dużo mówić, drzewem na wskroś ażurowym. Dobrym do zabawy w a kuku!”. Kupa śmiechu, bo drugiego takiego drzewa w Siedlcach raczej nie uświadczysz. Administratorzy, przerażeni ostatnimi zawirowaniami pogody i wichurami, zaskakującymi nie tylko synoptyków, już dawno usunęli takie potencjalne zagrożenia. To samo chciała zrobić spółdzielnia. Ale na razie – nie może.

- Zwróciliśmy się do Urzędu Miasta o zgodę na wycięcie wierzby – mówi Leszek Borek. – Dołączyliśmy opis, by pokazać, jakie zagrożenie stanowi to drzewo. Odpowiedź nas jednak powaliła. Urzędnicy dopatrzyli się, że właścicielem terenu jest już nie tylko spółdzielnia mieszkaniowa, ale także osoby, które wykupiły lokale na własność. Zażądano od nas zgody wszystkich, bez wyjątku, właścicieli terenu.