Na badaniach pracowniczych

Dostałem w pracy skierowanie na badanie okresowe. Wiadomo, że od tego wykręcić się nie da. Jest ustawa, której przestrzegania pilnuje Państwowa Inspekcja Pracy. PIP ciśnie pracodawcę, pracodawca pracownika. Jak ktoś się wyłamuje - płaci kary. Bo przecież jako pracownik, muszę być w pracy zdrowy. W domu, to co innego. Mogę sobie chorować do woli.

Pierwsze rozmnażanie dokumentów
Od pani Basi z sekretariatu wziąłem kwitek ze skierowaniem. Do lekarza bez skierowania przecież nie można. - Znowu pół dnia w plecy! A tyle roboty. Ale kogo to obchodzi? Później tylko szef na pół żartobliwie skwituje: Szanowny kolego, kolega się zaniechuje - myślałem sobie w drodze na peryferie miasta. Czemu te przychodnie lokują na takich, za przeproszeniem, zadupiach?
Jakoś dotarłem. Przychodnia specjalizuje się w badaniach pracowniczych i dla kierowców. Stanąłem w ogonku do rejestracji. Trzy osoby przede mną. Przyglądam się pracy rejestratorek. Większość czasu spędzają na przepisywaniu z jednego kwitka na drugi.
- Pan swój zawód wykonuje głosem? Bo trzeba by do laryngologa może... Nie? Tylko przy komputerze? No to okulista i lekarz medycyny pracy - zawyrokowała pani z rejestracji.
- A badanie krwi i prześwietlenie klatki piersiowej? - dopytywałem zdziwiony, bo poprzednim razem to było wymagane ode mnie.
- Przy komputerze, to tylko okulista - powtórzyła pani z okienka.
Uspokojony kontynuowałem obserwację. Z mojego skierowania od pani Basi z sekretariatu w rejestracji wyprodukowano trzy inne dokumenty. Kartę mi nową założono. Pani w rejestracji wypełniła nagłówki w kartach badania w gabinecie medycyny pracy oraz u okulisty. W prawym górnym rogu pojawiły się cyfry: 2, 3 i 7. Żebym wiedział, do jakich gabinetów mam trafić.

Bieg harcerski z przeszkodami
Najpierw był wywiad medyczny. Zanim jednak do niego doszło, jedna z pielęgniarek, na podstawie karty z rejestracji, zaczęła przepisywać moje dane do formularza z pytaniami w stylu: czy palę, czy się upijam i jak często, czy nie chorowałem ciężko i czy w rodzinie wszyscy zdrowi. Były też waga i wzrost. Nie znałem tych parametrów, więc mnie zważono i zmierzono.
- Pójdzie pan do siódemki do pani okulistki, a później do lekarza medycyny pracy do trójki. Okulistka przychodzi trochę później, bo kończy dyżur w szpitalu, Trzeba zaczekać z pół godziny – poinstruowała mnie pielęgniarka.
Idąc do gabinetu okulistycznego, poczułem się jak na biegu harcerskim. Dwa punkty zaliczyłem. Przekonałem się jednak, że do finału było daleko.
Minęło pół godziny oczekiwania, a okulistka się nie pojawiała. Podstawowe badania, polegające na odczytywaniu liter i cyfr z podświetlanej tablicy, wykonała pielęgniarka. Oczywiście wcześniej wypisała kolejny dokument. Było to zaświadczenie, z którym miałem czekać na podpis i pieczątkę okulistki.
Zziajana lekarka wpadła jak bomba, spóźniona około 50 minut. Sprawnie, może nawet nieco automatycznie, zaczęła podpisywać przygotowane zaświadczenia.