Nie mam już nic...

12/03/2008 10:21

Właściwie nie wiadomo, dlaczego los wybiera czasem kogoś, kogo doświadcza, wystawia na próby, daje szanse i je odbiera.

Barbara z czułością wspomina dawne chwile, gdy rodzina była szczęśliwa, zdrowa i wydawało się, że uczciwą pracą dojdzie się w życiu do czegoś. - Dziś nie mam nic. Mąż po kilku trepanacjach czaszki jest całkowicie zdany na mnie. Karmię go, myję, golę. No i te długi...
Straganik

W socjalistycznej Polsce trudno było dorobić się fortuny. Ale Basia wierzyła, że jak się chce, to góry można przenosić. Urodziła właśnie dzieci. Nie chciała wracać do biurowej posady. Chciała być samodzielna i wolna. Razem z rodzicami postawili na handel. - Mama siedziała z dziećmi, a ja z ojcem sprowadzaliśmy towar i sprzedawaliśmy go na straganie przy dworcu PKS w Siedlcach.

Były lata osiemdziesiąte. Basia, pełna zapału i sił odkryła, że robi to, co lubi. Miała kontakt z ludźmi, wybierała dla nich to, co najlepsze. Świat otwierał się przed młodą bizneswomen – choć wtedy nikt jeszcze nie znał tego określenia. Niebawem, zamiast straganu, stanął malutki sklepik. Basia powoli przejmowała także obowiązki ojca, który wcześniej jeździł po towar. Radziła sobie świetnie.