Państwo się zajmie...

Policjanci masowo odchodzą ze służby. Tym, którzy zostają, automatycznie przybywa pracy i spraw. W dodatku, jakby mało mieli do roboty przy poważnych przestępstwach, muszą teraz zajmować się niefrasobliwymi tatusiami, którzy uchylają się od płacenia alimentów.

To akurat przypomina walkę z wiatrakami. Kosztowną i czasochłonną. Do siedleckiej komendy wpłynęło właśnie około 500 spraw alimentacyjnych. 

Dziecioroby i nieroby 
Waldemar ma trójkę dzieci. Sędzina zatroszczyła się o los pociech, które tatuś zostawił, odchodząc do innej kobiety. Alimenty były duże. Waldemarowi zostaje po wypłacie niewiele. - Czasem jest mi ciężko. To już nie jest normalne życie, gdy za ciężką pracę nic właściwie dla siebie nie masz. Nie odwoływałem się od wyroku, bo zależy mi na dzieciach. To już mój taki krzyż do niesienia. Waldemar to rozumie, ale jego druga żona - nie. W nowym związku się nie układa. Ale tak to bywa, gdy pieniędzy brakuje. Nie wszyscy jednak tatusiowie są tak szlachetni jak Waldemar. Jedni kombinują, jak tu zaniżyć swoje dochody, by alimenty na dzieci były jak najmniejsze, inni nie płacą, bo im „nie wystarcza”. Są też tacy, którym jest już wszystko jedno: nie mają pracy, nie mają pieniędzy, więc może państwo zajmie się ich dziećmi. W końcu państwo od tego jest. Katarzyna spędziła z Krzysztofem cztery lata. Nie wspomina ich dobrze. Ze związku pozostała jej dwójka dzieci. Krzysztof pił, zdradzał ją, znikał. Nie pracował. Dlaczego z nim była? - No... tak jakoś... - tłumaczy Katarzyna. Na dzieci nie otrzymała od niego nigdy ani grosza. Żyje z zasiłków z opieki społecznej i zaliczki alimentacyjnej. - To dzieciorób. Razem ma sześcioro dzieci. To te, o których wiem – mówi Katarzyna. Czyli może ich być więcej. Krzysztof, nawet gdyby chciał, nie mógłby ich utrzymać. Nie pracuje i nawet pracy nie szuka. Za grosze nie będzie przecież robił. No i zawsze znajdzie się jakaś litościwa kobieta, która go przygarnie, nakarmi, da trochę wódki. Jak zawsze.