Spłuczka

W 1900 roku - nakładem, jak można domniemywać, eurosceptyków - ukazała się broszura o znaczącym tytule: „Kanalizacyja miasta Warszawy jako narzędzie judaizmu i szarlataneryi w celu zniszczenia rolnictwa polskiego oraz wytępienia ludności słowiańskiej nad Wisłą”. Były to czasy, kiedy zniemczona Europa starała się nas zniewolić i pognębić spłuczką toaletową oraz kanalizacją. Na szczęście, jak dzisiaj, tak i wtedy, znaleźli się ludzie, którzy w czas dostrzegli niebezpieczeństwo i napiętnowali zgubne skutki „kanalizacyi narzuconej przez hygenistów i inżynierów semicko-germańskich i reklamowanej jako szczyt postępu przez prasę na żołdzie żydowskim”. (Wdzięczne te cytaty zawdzięczam świeżo wydanej, miłej książeczce „Obyczaje polskie. Wiek XX w krótkich hasłach”, red. Małgorzaty Szpakowskiej, W.A.B., Warszawa 2008). Sceptycy jak zwykle wykazali się należytą przenikliwością. Upiorny pomysł, by fekalia spuszczać z wodą faktycznie zagrażał narodowej gospodarce. Przeciętny człowiek, w tym Polak - jak wyliczano naukowo i skrzętnie - wytwarza rocznie około 275 kg fekaliów. Można tym użyźnić kawał pola. - Dobry gospodarz zawsze do domu doniesie - nie bez powodu powtarzają wielbiciele swojskości. Rodzimego dobrodziejstwa nie można spuszczać z szumem do Wisły. Nawet jeśli w głupiej Europie spływa ono do Tamizy albo Renu. Cóż bowiem doprowadziło do ruiny Cesarstwo Rzymskie? Kanalizacja! To ona sprawiła, że „urodzajność gleby i bogactwo przyrodzone przepadło w kanałach”. Jak dawać skuteczny opór sprzedajnej, podstępnej Europie? Jak przeciwstawić się wrogim zakusom, które pod maską szczęścia i postępu, drążą zdrowy pień narodu? Jak przeciwstawić się terrorowi modernizacji, która - lansowana przez polskojęzyczne, a w gruncie rzeczy obce media - wkrada się między naród, by go zrujnować, osłabić i posiąść? Myślicie, że to są świeże dylematy naszych eurosceptyków? Ale gdzie tam! Ich szlachetny wysiłek trwa od wieków. I przyznać trzeba – ciężką mają robotę. Bo też duży błąd popełniono na samym początku. Książę Mieszko przeputał sprawę. Mógł w referendum zapytać swoich kmieci, czy chcą przyjmować nową wiarę. Nie zapytał, samowładnie zdecydował i tak zdradliwie staliśmy się częścią chrześcijańskiej Europy. A mogliśmy w pogaństwie trwać, przy swarożycach i daćbogach naszych. Tak prześlepiliśmy szansę na pogańską suwerenność. Od tamtego czasu między Europą a nami możliwe są tylko ruchome barykady. Dla eurosceptyków to zawsze wyzwanie - znaleźć miejsce stosowne, by rozedrzeć koszulę, położyć się w progu i wymyślać innym od zdrajców. Można było nie wstąpić do UE. Ale stało się – wstąpiliśmy. Teraz można nie przyjmować euro. Prawda, można nie przyjmować. Ale nawet jeśli przyjmiemy, nie zakończy się walka. Padają kolejne barykady, ale opór trwa. Nawet opór przed spłuczką. Dariusz Kuziak