"Już będzie inaczej, już będzie trudniej" - tytuł wystawy jest przejmujący, tak jak temat, którego dotyczy. Doświadczenie kryzysu psychicznego. W Galerii i Pracowni AZ w Siedlcach można zobaczyć obrazy Pauli Jaszczyk. I mimo traumatycznie brzmiącego tytułu nie ma się czego bać. Autorka to bohaterka z krwi i kości, nie wstydząca się ani łez, ani radosnego śmiechu. Energiczna, sprawiająca wrażenie silnej... I o tym to właśnie jest wystawa. O sile, która jest krucha.

Ty i depresja?

Podczas wernisażu Paula Jaszczyk powiedziała o tym, co ją spotkało. Nikt nie wierzył, że depresja w takiej skali może dopaść właśnie ją. Śmiejącą się, kipiącą energią, podtrzymującą innych. Ale piętrzące się doświadczenia krok po kroku odzierały ją z pewności siebie, nadziei, wiary, że będzie lepiej. Aż do totalnego rozpadu, kiedy zawiodło nawet ciało. To był wszechogarniający ból psychiczny i fizyczny. Pomogli bliscy i terapia. I silne leki.

To nie jest „spowiedź”, ani zapis choroby – zastrzegała autorka. To nie jest też chęć wywołania współczucia, tylko potrzeba zwrócenia uwagi na innych.

„Wyciągnięcie ręki” nabrało wymownego znaczenia, gdy Pauli Jaszczyk załamał się głos, a właścicielka galerii Anna Zawalich spontanicznie podała jej rękę. Te dwie splecione dłonie były najlepszym, niezamierzonym, komentarzem do tematu wystawy.

 Jak kawałki w popękanym lustrze...

Obrazy powstawały przez długi czas. „Na obrazach widać kawałki mnie. Kładłam się na płótnie i odrysowywałam swoje ciało, które czułam jakby było porozrywane, pocięte przez emocje. Te obrazy to proces, czas choroby i wychodzenia z niej. One nie mają chronologii, to wszystko miesza się tak jak wtedy we mnie. Te przeżycia i doświadczenia nadal we mnie są, a obrazy są tego zapisem” - opisuje artystka. A potem wypełniła obrysy kolorem...

Te obrazy są piękne! Piękne i przejmujące. Czasem są jak próba składania w całość wizerunku odbitego w popękanym lustrze, czasem wręcz słyszy się pukanie rąk w szklany sufit i ściany zamykające człowieka w klatce. Ale też gdzieś widzi się ulgę w wyciągniętym ciele, jakby ból ustępował, a ruch rąk staje się płynny, łagodny, a nawet czuły.

I mówi to z akceptacją. Zaakceptowała siebie po kryzysie, z rysami, z nową odbudowaną siłą, ale też z tą lekcją ulotności, że nic nie jest dane raz na zawsze. I jest to piękna lekcja także dla nas. Uczy nas uważności na innych, ale też szacunku do tego, co mamy, a czasem nie doceniamy.

Podczas wernisażu wiele osób podchodziło do Pauli Jaszczyk, by porozmawiać. O sztuce? O życiu? O przebytych doświadczeniach? Niech to będzie tajemnicą rozmówców. A wystawę warto zobaczyć! Będzie czynna do 9 kwietnia (Galeria i Pracownia AZ, ul. Wojskowa 20, I piętro).

Paula Jaszczyk jest profesorem w Akademii Sztuki Pięknych w Warszawie na Wydziale Sztuki Mediów, a od 2023 r. pracuje również na stanowisku profesora na Wydziale Sztuki na Uniwersytecie w Siedlcach.