To były piękne łzy... Mazowsze mi bliskie

– Z młodości pamiętam najbardziej, że byłem młody – stwierdził pan Sławek, odbierając nagrodę w konkursie „Mazowsze mi bliskie”. Potem wyrecytował poemat o tremie, odczekał chwilę, byśmy otarli oczy z łez śmiechu, i opowiedział trochę o swym barwnym życiu.

Oj, na podsumowaniu konkursu łez nie brakowało! I tych ze śmiechu, i tych ze wzruszenia. Laureaci okazali się ludźmi niezwykłymi, wyjątkowymi! Poczuliśmy się wszyscy jak rodzina. Było ciepło, śmiesznie i serdecznie. Dziękujemy za te chwile! W takim towarzystwie my też poczuliśmy się wyjątkowo.

Nie chcę nikogo wskazywać palcem, ale to że ryczeliśmy jak bobry – choć każdy udawał, że coś mu wpadło do oka, i stąd te czerwone załzawione spojrzenia – zawdzięczamy nowej szefowej siedleckiej delegatury Urzędu Marszałkowskiego Dorocie Prokurat. Głos jej drżał, wzruszenie zapierało dech... więc co wrażliwsi razem z nią „uderzyli w rynnę”, czyli dali upust emocjom. To były piękne łzy. Tak jak wspólnie spędzone chwile. Nie spodziewaliśmy się, że dane nam będzie spotkać tak wspaniałych ludzi o wielkich sercach i pięknych duszach!

Pan Sławek Ługowski z Węgrowa w konkursie Mazowsze mi bliskie zajął 2 miejsce. Sprawił nam niespodziankę, bo przyjechał z synami, którzy zawodowo zajmują się muzyką. Skomponowali oprawę muzyczną do wiersza taty o Węgrowie! Mieliśmy okazję jako pierwsi wysłuchać utworu. O luuudzie! Węgrów ma już swój hymn! I to jaki! To przebój, przy którym nogi same chodzą! A my z ciekawością wypytywaliśmy pana Sławka o jego życie. Kochał literaturę, ale studia skończył na politechnice. Literacką pasję realizował jednak w kabarecie i amatorskim teatrze. Od dziesięcioleci (on jest z rocznika 1950) jest niezmiennie zakochany w swej żonie.

– Ale na urodę pan ją brał czy na poczucie humoru? – pytaliśmy.

– A sztuką pisania listów ją ująłem. Co ja wypisywałem! To jedyna kobieta, która zasłużyła na miano Księżniczki. Jest moją Księżniczką cały czas – wyznał, a żeńska część widowni znowu sięgnęła po chusteczki.

Równie ciekawe życie wiodła pani Alina Czwarno, która zajęła trzecie miejsce za pracę o Bojmiu. Wychowała się w wyjątkowych „okolicznościach przyrody”, na skraju wsi, w pobliżu lasu.

– Do ludzi daleko, za towarzystwo ptaki, zwierzęta... żyło się jak w raju. Jak tu nie pisać? – Rozłożyła ręce.

Dorosłe życie rzuciło ja do Piaseczna, gdzie pracowała i jako kasjerka, i jako urzędniczka, ale to nie było to.

– Jako urzędnik poniosłam klęskę niczym Napoleon! To nie było to – wyznała. – Potem byłam kuratorem sądowym. A potem wróciłam do kochanego Bojmia. Odbudowałam dom dziadków.

Pani Alina przyznała, że pierwszy wiersz napisała ze złości na koleżankę. W VI klasie szkoły podstawowej. Teraz jest bardziej liryczna.

W konkursie wyróżnienia zdobyły Irena Chodowiec z Wielgorza oraz Anna Gawłowska-Latek z Wólki Nosowskiej. Wspaniałe kobiety! Pani Irena przyznała, że pisać zaczęła w ciężkich dla niej chwilach. Dziś jest pogodna i radosna, udziela się w zespole ludowym, pisze też okolicznościowe teksty dla zespołu i znajomych. Cieszy ją piękno najbliższej okolicy, które dokumentuje poezją. Twórczą pałeczkę przejął zięć, który z nią przyjechał do naszej redakcji. Wspaniała rodzina!

Z kolei pani Anna niedługo osiągnie wiek emerytalny, z czego się cieszy, bo... ma tyle planów! Od 40 lat uczy w szkole, w klasach I-III. Brakuje jej czasu na rozwijanie pasji. Konkursowy wiersz napisała w czasie pandemii, w tęsknocie za spokojem i poczuciem bezpieczeństwa. Piękny ten wiersz o parku w Wólce Nosowskiej.

Pierwsze miejsce zajęła pani Marianna Zdunek z Seroczyna. Nagrodę odebrała jej córka. Pani Marianna ma 90 lat i jest osobą niezwykłą. Pracowała jako nauczycielka, ale była takim pedagogiem, który wywierał wpływ na dzieci, ludzi, kulturę i historie miejsc. Szkoła, w której uczyła, wydała książkę o swej bohaterce. Mieliśmy okazję ja zobaczyć, przeczytać. Córka z dumą mówiła o mamie, która do tej pory interesuje się historią i bieżącym życiem. Zapytaliśmy, jak na co dzień żyje się z tak wyjątkową mamą?

– Czuję się całkiem zwykła, będąc córką tak niezwykłej osoby – przyznała skromnie, przytulając książkę z portretem mamy.

Ale Małgorzata Kowalczuk, córka pani Marianny, też nie jest zwykła. To wspaniała, ciepła osoba, od której bije serdeczność.

Konkurs „Mazowsze mi bliskie”, którego partnerem był Samorząd Województwa Mazowieckiego, kierowaliśmy do osób „50+”. I zobaczyliśmy na własne oczy siłę tego pokolenia! Ogromną, wzruszającą, niezłomną. Pełną mądrości, ale też humoru i sympatycznego dystansu. Ale ucieszyło nas także to, że wpłynęło kilka prac od osób młodszych. Niektóre z wierszy tak zachwyciły komisję, że redakcja „Tygodnika Siedleckiego” ufundowała poza konkursem dodatkowe nagrody dla autorów, którzy nie spełniali wymogu wiekowego. Zdobyły je uczennice IV Liceum Ogólnokształcącego im. S. Żółkiewskiego w Siedlcach – Aleksandra Zatorska i Zofia Biardzka, którymi opiekuje się znakomita polonistka Bożena Czarnecka. Tak więc na finałowej gali spotkały się dwa pokolenia: juniorzy i seniorzy. I było to fantastyczne spotkanie, które pokazało, że poezja to po prostu energia, która nie zna granic wieku, wrażliwości, talentu.

A my mieliśmy możliwość spojrzenia na Mazowsze oczami ludzi, którzy widzą więcej, czują więcej i potrafią o tym opowiedzieć. Piękne to nasze Mazowsze. I piękni w nim ludzie. I za to Wam wszystkim dziękujemy: że jesteście.

Zdjęcia Aga Król

Partnerem wydarzenia jest Samorząd Województwa Mazowieckiego.