Bez kotwicy, w rurkach - przeczytaj najnowsze „Szpilki Zaczyńskiej”!

Prezentujemy najnowszy felieton sekretarz redakcji „Tygodnika Siedleckiego” Marioli Zaczyńskiej.

Bez kotwicy, w rurkach

Na skwerze przy pomniku papieża (w pobliżu placu gen. Sikorskiego w Siedlcach) kręciła się grupka ludzi rozdająca antyaborcyjne ulotki. Aktywistów zagrzewały do boju makabryczne zdjęcia martwych płodów. Wszędzie wokół radośnie mrugające lampki, dźwięki kolęd, ludzie biegają w obłędzie, kupując prezenty, a ci pląsają z ulotkami ukazującymi krew i wnętrzności.

Ktoś z aktywistów zaczepił przechodzącego mężczyznę. Słusznej był on postawy, rozbudowany w ramionach, lekko pochylony, tak jakby łysy, ale w czapce nasuniętej na oczy. Nie można wykluczyć, że dla aktywistów wyglądał jak Prawdziwy Polak. Taki, co to z kotwicą Polski Walczącej wytatuowaną na łydce lub ramieniu krzewi krużganek nienawiści do Żydów, LGBT+ i kobiet wykrzykujących ***** ***. Czyli „swój”. Radykał. Aktywistka podsunęła mu ulotkę.

– Co to jest? – warknął bysior podejrzliwie. Zerknął i wrzasnął: – Poj...o was?! Wyp...ć stąd! I zabierać te obrazki! – zażądał. – Przecież dzieci na to patrzą! Bysior, nie do końca jednak Prawdziwy Polak, poszedł do banku, mamrocząc  groźnie pod nosem, a aktywistka podeszła dla odmiany do starszej pani w puszystym bereciku.

– Odczepcie się od kobiet, dobrze? Dajcie ludziom żyć! – starsza pani popatrzyła na krwawe fotografie i wzdrygnęła się. – Biedne dzieci, biedne dziewczyny, biedne kobiety... To jakieś szaleństwo...

Gdy bysior wyszedł z banku, ani aktywistów, ani krwawej jatki na zdjęciach już nie było.

– No! – mruknął zadowolony.

Rozejrzał się jeszcze po opustoszałym placu, jakby się bał, że gdzieś została jakaś fotografia z masakrą. Wtedy podszedł do niego młody, szczuplutki chłopak.

– A mnie nie wręczyli ulotki – powiedział z żalem. – Ale pewnie dlatego, że chodzę w rurkach. No to wie pan... Normalny nie jestem, jak to uznał ich Czarnek Armani...

Bysior spojrzał na chude nóżki rozmówcy, ciasno przylegającą do ciała kurteczkę i barwny szaliczek pod brodą.

– Nie, no fajne rurki – klepnął chłopaka po plecach. – A wziąłbyś taką ulotkę? – No co pan? – zarechotał chudziak. – Ale nie dali mi satysfakcji, bym mógł odmówić!

I panowie sobie poszli. Przez jakiś czas maszerowali razem i sobie coś gadali. Chłopak w rurkach i zupełnie niePrawdziwy Polak.

Wesołych Świąt.

MARIOLA ZACZYŃSKA